LET'S RESTART OUR FOOTBALL HISTORY!
OMDAT 75 JAAR GESCHIEDENIS EEN TOEKOMST VERDIENT!
1707 SUPPORTERS HEBBEN ZICH REEDS GEREGISTREERD. BEDANKT!
Afgelopen zaterdag organiseerde Eskabee een reis naar het kloppend hart van het Engelse voetbal: Londen. Onze bestemming: Kingsmeadow in Kingston Upon Thames, de voorlopige thuishaven van AFC Wimbledon. “Gentlemen, let’s play ball!”
AFC Wimbledon: voor en door de supporters.
Londen, de bruisende metropool waar iedere zichzelf respecterende wijk een voetbalclub heeft die actief is op de hoogste niveaus. In de jaren ’80 en ’90 gold dit ook voor Wimbledon, gelegen in het zuidwesten van Londen en wereldberoemd omwille van het jaarlijkse tennistornooi, toen het lokale Wimbledon FC onder leiding van onder andere ‘mad dog’ Vinnie Jones doorstootte naar de Premier League en zelfs het op dat moment almachtige FC Liverpool klopte in de finale van de FA-cup.
Tijden veranderen echter, en het verhaal van de neergang van Wimbledon FC is gekend. Door de lokroep van geld stemde het toenmalige bestuur in met een naamsverandering én een verhuis van de club naar Milton Keynes, honderd kilometer verderop. Het werd één van de meest schrijnende voorbeelden hoe geld de voetbalwereld regeert, en bestuursleden er zelfs toe aanzet om zonder de minste scrupules hun ziel te verkopen.
De wijk Wimbledon bleef verweesd achter, maar de reactie van de trouwe fans liet niet lang op zich wachten: zij waren de grillen van bestuursleden en managers beu en namen zelf het heft in handen. Geleid door échte clubliefde ontsproot uit hun gedreven werk een nieuwe club: AFC Wimbledon. Bestuurd door én voor de supporters zelf. En vooral: in de vroegere geel-blauwe kleuren en met de oude trofeeën in de prijzenkast.
De wederzijdse sympathie en respect tussen AFC Wimbledon en Eskabee is al langer gekend. Een bezoekje aan onze vrienden uit Londen was dus een volgende logische stap. Nadat de weergoden in december hun eigen sneeuwparty verkozen boven het Eskabee-feestje, was het deze keer dan toch onze beurt. De prille lente heeft deze dagen immers ook de Engelse hoofdstad bereikt, en dus waren alle ingrediënten aanwezig voor een leuk voetbalfeestje.
Het vertrek en de heenreis.
De parking van het zwembad van Beveren, 5u in de ochtend. Ondanks het ontiegelijk vroege uur zijn de vogeltjes al volop aan het fluiten: de aankondiging van een stralende lentedag. De sfeer is opperbest onder de reizigers, van wie velen gehuld zijn in de geel-blauwe clubkleuren van SK Beveren.
De trip naar Calais verloopt vlekkeloos, en wanneer de bus zich om 8u parkeert in het ruim van de ferry, barsten de supportersgezangen los. Het feestje is vrolijk en uitgelaten, je ziet letterlijk het plezier en de opwinding van de gezichten stralen. Veel te lang al hebben deze mensen dit gevoel moeten missen. Het verleidt sommigen onder ons tot een krasse uitspraak: “De nieuwe fusieclub mag nog 15 jaar wachten, dan nog zullen ze deze oprechte voetbalsfeer niet proeven.”
The white cliffs of Dover kondigen een uur later Engeland aan: het walhalla en de bakermat van de mooiste aller sporten. Via de A29 gaat het richting Londen. Op de bus is het ondertussen een levendige en gezellige drukte, en zwellen de decibels steeds verder aan. En dat we niet voor het tennis komen, zal ondertussen iedereen wel geweten hebben…
Tussen het feestgedruis door maakt ondergetekende zich overigens weer eens de bedenking hoe Groot-Brittannië er ooit in geslaagd is om 3/4e van de wereld in zijn bezit te hebben. De aanblik van sommige wijken doet allerminst vermoeden dat Albion ooit de thuishaven vormde van een machtig wereldrijk. De beroepsmisvorming van een historicus, ik geef het grif toe. De vraag of ik zin heb in een pintje doet me dan ook ontwaken uit mijn dagdroom.
Lees morgen het tweede deel van ons sfeerverslag op www.eskabee.be
Tekst: Peter Catthoor
Aangemaakt op 15/03/2011
